Blog › poradnik dla rodziców

Co dziecko naprawdę wynosi z zajęć technicznych, poza technologią

Większość dzieci, które chodzą na robotykę, nie zostanie inżynierami. To nie znaczy, że te zajęcia są stratą czasu, tylko że ich wartość leży gdzie indziej, niż sugeruje nazwa.

Rozbijanie dużego problemu na małe

Robot nie jedzie. Dziecko uczy się, że to nie jest jedna wielka porażka, tylko kilka miejsc do sprawdzenia po kolei: zasilanie, przekładnia, kolejność poleceń, koła.

Ta umiejętność przenosi się na wszystko: na zadanie z matematyki, na wypracowanie, na naprawę roweru. Dziecko przestaje mówić „nie umiem” o całości, bo nauczyło się pytać „która część nie działa”.

To jest chyba najbardziej niedoceniany efekt tych zajęć, bo najtrudniej go zauważyć. Widać go dopiero wtedy, gdy dziecko siedzi nad czymś trudnym i nie odpuszcza po dwóch minutach.

Odporność na to, że za pierwszym razem nie wychodzi

W technice pierwsza wersja prawie nigdy nie działa i wszyscy o tym wiedzą, łącznie z prowadzącym. Poprawianie jest tu normalnym etapem, a nie oznaką porażki.

Dla dziecka, które w szkole przyzwyczaiło się, że błąd to czerwony długopis i niższa ocena, to bywa odkrycie. Nagle okazuje się, że można coś zrobić źle, poprawić i mieć z tego satysfakcję.

Rodzice zauważają to najczęściej po kilku miesiącach i zwykle nie przy robotach, tylko przy pracy domowej.

Cierpliwość mierzona w minutach, nie w sekundach

Zbudowanie działającej konstrukcji zajmuje kilkadziesiąt minut. Nie da się tego przewinąć, przyspieszyć ani pominąć.

Przy dziecku przyzwyczajonym do treści zmieniających się co piętnaście sekund samo utrzymanie uwagi przez ten czas jest ćwiczeniem, i to trudniejszym niż sama technika.

Dobra wiadomość: to działa, bo dziecko czeka na efekt, który samo wymyśliło. Zupełnie inaczej niż przy zadaniu narzuconym z zewnątrz.

Praca w zespole, w której widać wkład

Przy wspólnych projektach nie da się ukryć, że ktoś nic nie zrobił, bo brakującej części po prostu nie ma na stole.

Dzieci szybko uczą się dzielić zadaniami, ustalać, kto robi którą część, i pilnować, żeby wszystko pasowało do siebie na koniec. Nikt tego tak nie nazywa, ale to jest zarządzanie projektem w wersji dla ośmiolatków.

Uczą się też czegoś trudniejszego: że cudzy pomysł bywa lepszy od własnego i że warto go wtedy przyjąć, żeby konstrukcja w ogóle stanęła.

Zmiana relacji z technologią

To jest efekt, który rodzice zauważają najczęściej i najpóźniej. Dziecko, które zbudowało własnego robota, przestaje traktować urządzenia jak magiczne pudełka.

Zaczyna pytać, jak coś działa, i zakładać, że da się to zrozumieć, bo samo już raz coś takiego zrozumiało.

To zupełnie inna postawa niż bierne korzystanie, i w świecie, w którym technologii będzie tylko przybywać, jest chyba najbardziej praktyczną rzeczą, jaką te zajęcia dają.

Czego te zajęcia nie zrobią

Nie zastąpią ruchu, nie nauczą czytać ani nie rozwiążą problemów z koncentracją. Nie są terapią i nie należy ich tak traktować.

Nie sprawią też, że dziecko przestanie chcieć telefonu. Zmieniają natomiast to, co dziecko chce z tym telefonem robić.

I nie zrobią z dziecka inżyniera, jeśli go to nie interesuje. Ale nawet wtedy zostaje sposób pracy, a ten przydaje się niezależnie od zawodu.

Najczęstsze pytania